Bartka i Marty podróż dookoła świata

158536 KILOMETRÓW
25 PAŃSTW
19 PAR ZDARTYCH KLAPEK
20 KÓŁEK NASZYCH POJAZDÓW
2 ZŁAMANE KOŚCI
TRYLIONY KOSMICZNYCH WIDOKÓW, NIEZWYKŁYCH LUDZI I ZWARIOWANYCH CHWIL ...

...ZA NAMI.

PĘTLA ZAMKNIĘTA. PO PRAWIE DWÓCH I PÓŁ ROKU JESTEŚMY Z POWROTEM W DOMU.

DZIĘKI ZA KIBICOWANIE, CIEPŁE KOMENTARZE, POMOC NA WSZYSTKICH FRONTACH, ODWIEDZINY, CHLEB I SÓL NA OKĘCIU!!!








A CO DALEJ I TAK DALEJ - SAMI JESZCZE NIE WIEMY, WIĘC SPRAWDZAJCIE CO PEWIEN CZAS...

Maszyny sprzedane, a my co?

Ano teleportujemy się z gorącej, karaibskiej Kolumbii prosto w szpony cywilizacji...

NY, NY... Bylim, widzielim:










(Ground Zero)


(Times Square)




(Great Cetral Station - tu zabili Carlita Brigante...pdk)

Przygarnięci przez dawną znajomą Bartka - Patrycję i jej roześmianą, czarującą rodzinę: męża Jonsona, córeczkę Ashley i synka Andrew, oswajamy się z minusową temperaturą, wielkim miastem, tłumami ludzi... Nagle nasze dotąd super wygodne, praktyczne spodnie i buty okazują się zdartym łachmanem...Przed przejściem przez ulicę cierpliwie czekamy, aż przejadą wszystkie samochody z głęboko zakorzenionym przekonaniem, że pieszy nie ma żadnych praw, aż wreszcie miły policjant sugeruje nam, że jeśli chcemy na drugą stronę to śmiało, one się przed nami zatrzymały i czekają, aż przejdziemy...

Pod choinką przy Rockefeler Center spotykamy się z Mustachami - czyli Agi i Michałem, których poznaliśmy jeszcze w La Paz i którzy już od roku okrążają świat. Zaopatrujemy się w ulicznym świątecznym stoisku sprzedającym kiełbaski pod hasłem "There is a little of German in everyone" w kubki z bezalkoholowym gluwine- em , którym to kubkom przekornie dodajemy po kropelce polskości i szwendamy się po Central Parku...


(Agi, Michał i Bartek i mikołajkowa Jedyna)


(Central Park)

NY jest chyba mało amerykański. A może właśnie przez to bardzo amerykański...W każdym razie częściej słyszymy hiszpański, chiński, hinduski czy polski niż angielski. Istny Babel. Można zjeść przepyszną wietnamską zupę pho - nie podobną, ale identyczną jak w Sajgodnie albo wspaniałe, niedrogie indyjskie thali - same, same ...




(Chinatown)

Nie ma kiczu, którego się spodziewaliśmy. Nie jest sterylnie i plastikowo jak w Singapurze. Manhatan, który kojarzył się nam zawsze z nowoczesnym świecącym szkłem okazał się secesyjnym arcydziełem architektury. Trudno nam się do tego przyznać, ale to miasto może wciągnąć .















Patrycja i Jason zabierają nas na imprezę american style. Miał być futbol, ale akurat nikt nie grał, więc zamiast tego poszliśmy na mecz hokeja, grają Thrashers v. Islanders. Ale większy szoł od graczy zrobili poprzebierani na niebiesko kibice kanadyjscy, którzy przyjechali na mecz piętnastoma autokarami. A że to grają dwie drużyny amerykańskie? Trudno, co robić, ważne, że na łyżwach;). Podobno jeśli wygraliby Islanders, Kanadyjczycy przeszliby do kolejnej pucharowej rundy. W sumie jednak się pogubiliśmy, bo gdy Islanders przegrali, Kanadyjczycy i tak wyli z radości...






(Patrycja i Jason)


(kibice kanadyjscy)

Patrycjo, Jason, dziękujemy za gościnę i wspaniały czas!

Z powrotem w Cartagenie. Gości nas Jan, Kolumbijczyk, który w dzieciństwie mieszkał w Polsce, natomiast obecnie prowadzi stadninę przepięknych koni paso fino. Zwierzęta mają tu prawdziwy raj, wybudowano dla nich nawet specjalny basen dla ochłody i ćwiczeń.



Czas pożegnać się z XL-em. I właśnie Jan jest osobą, która chce kupić naszą czerwoną rakietę. Smutno, ale przynajmniej zostawiamy XL-a w dobrych rękach... Jan przyrzeka dbać o niego co najmniej tak, jak o swoje konie...no, może tylko bez kąpieli w basenie .

Jan, jeszcze raz wielkie dzięki za wspaniałą gościnę i pomoc! Szerokiej drogi na XL-u!


(No oddawaj!!!)

Jeśli zgubisz się i zobaczysz na ulicach te scenki, i tak będziesz wiedział, że jesteś w Kolumbii:

Kawa kolumbijska jest sławna na cały świat, ale ta najlepsza idzie na eksport. Zwykły Kolumbijczyk musi zadowolić się zwyczajną tinto (mała czarna, słodzona), sprzedawaną z ulicznych termosów w maciupkich plastikowych kubeczkach po 200 pesos. Jak masz ochotę na kawkę, wystarczy się rozejrzeć, na pewno ktoś toczy wózek z termosami w zasięgu twojej ręki...



Do kawy najlepiej przekąsić arepę: kukurydziany placek, często z masłem i startym serem, czasem przełożony kiełbaską...








Potem trzeba popić wodą z małej przezroczystej torebki: nadgryzamy jeden rożek i gotowe... Tak, jak kiedyś oranżadki nad Bałtykiem



Jeśli musisz zatelefonować - służą do tego "minutki", czyli stoiska z komórkami na sznurku. Płacisz 100 pesos i możesz 60 sekund pogadać...





W każdym, nawet najmniejszym miasteczku jest salon gry. Obowiązkowo bilard, często karty i wiele innych. Grają całymi dniami, od zmierzchu do świtu...






(czarna wygrywa, czerwona przegrywa...)

W Kolumbii dzień w dzień leje. Zbyt często i zbyt obficie jak na tę porę roku - grudzień to teoretycznie jeden z najsłoneczniejszych miesięcy. Pora deszczowa powinna już dawno się skończyć. Koryta rzek nie zmieściły takiej ilości opadów i woda zalała duże obszary Kolumbii.

Chcieliśmy dostać się do Mompox, kolonialnego miasteczka nad Rio Magdalena,o którym pisał Marquez w Kronice Zapowiedzianej Śmierci..
- Mompox pod wodą, odpuście... - ostrzegają nas.
E, takie gadanie... Capo de la Vela też miał być pod wodą i jakoś dojechaliśmy...

Przed skrętem w szutrową drogę upewniamy się o jej stan. Mierzą wzrokiem nasz motor, oceniają oponę. - Powinniście dać radę - pada w końcu werdykt.

Dużo wody i błota, w którym znowu kilka razy wylądowaliśmy, ale powiodło się. Musieliśmy przeprawić się łódką na przeciwległy brzeg, przy czym rzeka tak rozlała, że łódka dosłownie przybiła do asfaltu!



(trochę błota...)


(kawałek lepszej drogi)


(przeprawa łódką)


(przeprawa łódką)


(przeprawa łódką - podtopiony kościół)


(dobijamy do asfaltu)


Ten wpis miał być o Mompoxie, w którym od stuleci niewiele się zmieniło, o jego uroczych kolonialnych budynkach, tradycyjnych bujanych fotelach, na których kołyszą się leniwie mieszkańcy w parne, duszne popołudnia...

Będzie jednak o powodzi. Takiej, jakiej jeszcze nigdy z bliska nie widzieliśmy...

W samym centrum Mompoxu sytuacja w miarę stabilna. Woda stoi wprawdzie na niektórych skrzyżowaniach jak również niewiele brakuje, żeby rzeka przelała się przez nadbrzeżny murek, który dodatkowo zabezpieczają workami z piaskiem, ale nie widać jeszcze katastrofy, raczej dopiero jej groźną zapowiedź. Ludzie przygotowują domy przed nadejściem fali powodziowej, murują drzwi wejściowe swoich domów. Na jednej z ulic pewien człowiek skonstruował tratwę z baniaków po oleju.
- Możemy się z Panem zabrać na drugą stronę ulicy?
Facet śmieje się i zaprasza nas na pokład.
- Tylko pojedynczo, bo dwóch osób na raz może nie wytrzymać! Jesteśmy pierwszymi testowymi pasażerami tej jednostki pływającej:)


(centrum Mompoxu)


(centrum Mompoxu - tradycyjny zaprzęg z osiołka)


(centrum Mompoxu - woda podeszła pod sam nadbrzeżny murek)


(centrum Mompoxu - budowa wałów)


(centrum Mompoxu - budowa wałów)


(centrum Mompoxu - murowanie wejścia do domu)


(centrum Mompoxu)


(centrum Mompoxu)


(centrum Mompoxu)


(centrum Mompoxu, facet z prawej łowi ryby...)


(centrum Mompoxu, tratwa)


(centrum Mompoxu, test tratwy)


Natomiast na przedmieściach sytuacja wygląda strasznie. Domy zatopione po okna, niektóre po dach. Ludzie opuścili swoje mieszkania i przenieśli się razem z dobytkiem na główną drogę. Na poboczach skonstruowali namioty z folii, w których koczują już od wielu dni. Tutaj toczy się teraz całe życie:ludzie śpią, piorą, gotują, kupują w prowizorycznych sklepikach, grają w karty, bilard i przede wszystkim dużo piją. Nie rozpaczają, mamy wrażenie, że już jakby przywykli do takiej egzystencji.


(przedmieścia Mompoxu)


(przedmieścia Mompoxu)


(przedmieścia Mompoxu)


(przedmieścia Mompoxu)


(przedmieścia Mompoxu)


(przedmieścia Mompoxu - uratowany inwentarz)


(przedmieścia Mompoxu - foliowe miasteczko)


(przedmieścia Mompoxu - autostop w foliowym miasteczku)


(przedmieścia Mompoxu - poranek dzieci w foliowym miasteczku)


(przedmieścia Mompoxu - rodzina z foliowego miasteczka)


Do brzegu dopłynęła łódź z pomocą. Ochotnicy wyładowują paczki żywnościowe, następnie specjalny komitet rozdziela je wśród hałaśliwego tłumu.


(wyładowywanie żywności)


(wyładowywanie żywności)


(rozdzielanie darów)


(powrót do domu ze zdobyczą)

Nie chcemy wyjeżdżać z Mompoxu tą samą trasą, którą przyjechaliśmy, niestety jednak innego przejazdu nie ma, wszystkie pozostałe drogi pod wodą. Mimo to udaje nam się dogadać z kapitanem promu, żeby zabrał nas do najbliższego asfaltu. Płyniemy nienaturalnie szeroką Rio Magdalena. Wzdłuż obu jej brzegów sterczą dachy zatopionych wsi, kościołów, ludzie pływają niegdysiejszymi ulicami na czółnach, łowią ryby. Rozmiary kataklizmu są ogromne i dotknęły najbiedniejszych, którzy jeszcze przez długo nie powrócą do normalnego życia...


(Rio Magdalena)


(Rio Magdalena)


(na promie...)


(na promie)


(zatopione wsie nad Rio Magdalena)


(zatopiony kościół nad Rio Magdalena)


(zatopiona wieś nad Rio Magdalena)


(wyjazd z promu)